Madde 13 — Programın içeriği
MADDE 13 – (1) Bu programdan tüm ihracatçı/üreticiler ile tacir/ihracatçılar yararlanabilmektedir. İhracatçı, ihracatını gerçekleştirdiği sırada ilgili makamlara söz konusu ihracat sevkiyatının program kapsamında gerçekleştirildiğini beyan etmektedir. Ardından, ihracat işleminin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl içerisinde programdan yararlanmak üzere bir lisans başvurusunda bulunmaktadır. Bahse konu başvuruda, başvuruya esas teşkil eden ihracat işlemlerinin FOB değerleri, sevkiyata ilişkin tarih ve hedef ülke gibi detaylar ile sevkiyata ilişkin banka kayıtları sunulmaktadır. Başvuru sonucunda verilen lisans ile daha sonraki ithalat işlemlerinde kullanılmak üzere, gerçekleştirilen ihracatın FOB değerinin belirli bir yüzdesi kadar vergi hibesi verilmektedir. Belgeyi alan her ihracatçı Hindistan Hükümetince ayrım gözetilmeksizin bu hibeden yararlandırılmaktadır. Firmalar bu lisans belgelerini ithalat işlemlerinde kullanılabildikleri gibi üçüncü taraflara da satabilmektedir.
(2) Hindistan Hükümeti programa ilişkin olarak kendisine gönderilen soru formlarına verdiği yanıtta bu programın amacının ihraç edilen üründe kullanıldığı varsayılan ithal girdi için ödenmiş olması gereken gümrük vergilerinin telafi edilmesi olduğunu ifade etmiş, programın esasen bir vergi iadesi sistemi olarak algılanması gerektiğini öne sürmüştür. Bununla beraber, talep edilmesine rağmen program çerçevesinde soruşturma konusu ürüne ilişkin olarak firmalara sağlanan vergi hibesinin tutarlarına ilişkin verileri sunmamıştır.
(3) Gerek üretici/ihracatçılar tarafından sunulan belgelerden gerekse Hindistan’ın ilgili mevzuatının incelenmesinden bahse konu hibelerden yararlanmak için ithal girdi kullanma zorunluluğunun bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla yerli girdi kullanılarak üretilen ve ihraç edilen nihai ürüne karşılık olarak da bu hibelerden yararlanmak mümkün görünmektedir. Öte yandan, verilen bu hibeler, ihraç edilen ürün içerisinde kullanıldığı varsayılan girdi miktarına göre değil, ihracatın FOB değerine göre belirli bir oranda verilmektedir. Ayrıca verilen lisans belgeleri incelendiğinde, bu hibelerin sadece ihraç edilen nihai üründe kullanıldığı varsayılan girdilerin değil mevzuatın yasakladığı ürünler dışında her türlü malın ithalatında doğan gümrük vergisi yükümlülüğüne karşılık kullanılabildiği anlaşılmaktadır.
(4) Bu veriler ışığında, programın makul bir vergi iadesi mekanizması olarak değerlendirilmesi mümkün görünmemektedir.
Değerlendirme